Today was gentle.

Played ਚਿੜੀ ਉੱਡ-ਕਾਂ ਉੱਡ with Leo (He cheats). A flock of cranes flew over our house. Maude, homeless pothead who sings all day long (everybody loves her) has gained at least ten pounds this winter. She likes everything with everything on it

Got two onions and a bunch of cilantro from Lanzarotte. Saw two earthworms on sidewalk. Didn’t help them today, but it started to rain soon. I am sure they found their way home. Leo is happy.. He went out. Now sitting in the backyard porch, watching rain. Yesterday just was. This one is. Leo and I are one day old on a good day. Everything, and everything on top of it then.

Stories from Estella

I come from where things break, and I don’t know where I am headed. What came came. What’s to go is going. I came from For. I am glad wild things still fly in the sky bitterly in love, destroying each other. I am glad the myth is gone, what remains is what is. I am afraid myth is a witch flying through the cold universe passing through our hearts effortlessly, like it never mattered. I know I touched something even if a witch. ਜਨੌਰ ਹੋਣਾ ਕੋਈ ਖ਼ਾਲਾ ਜੀ ਕਾ ਬਾੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ। ਖੂਨ ਕੱਢ ਕੇ check ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਏ। You come from what you came for. सदा रंगीले बालम आयो रे .

Passages in Weariness

I don’t know how it used to happen before but in my time, what arrives, arrives in the past. Time was here, long before me. This knowledge is a symptomatic revelation, a dried scab that tells me; I am/was here.

Meaning is always delayed, why delay it further? Why the Beckettian spirals, Gertrude’s sulking and Joyce's orchestrated collapse? I cannot drive, leave alone any desire to accelerate. I also don’t understand first the meaning, then the need to delay something that’s promised to arrive. I started with a point and I will end like one, a constant. Like a word with deferred meaning. It isn’t in the word, nor the syntax. It is offset. What happened, happened long ago.

Now it lies scattered between the words, pages, paper and the constant flights. The point has been postponed until the next point in the flow. Cogito is a differance machine. Time is always late, always delayed and untimely. Meaning is always delayed, but there's a narrow window to find the area under the curve in which the stillness of the point can be approximated. That’s as close one can go to death without dying. Language catches the death pants down when it delays the knowledge. Language/knowledge is that flash that gives a brief glimpse of the elephant in the room.

Such miserable business being a writer; to cut flesh with air between the the hand and the words. Such fraud to live for the love of it. Such a beautiful disposition.

Stories from Estella

Sometimes when I ought to speak, someone else's head pushes against my throat from inside. I gasp with my mouth open and my throat swells. After minutes of pushing in vain, the thought is aborted. What was I going to say? Perhaps this? That a baby’s head tried to get out from my mouth? And it is only after drinking a few glasses of water, it resigns, find a corner of his own inside me. What a dickhead.

- Jean

Passages in Weariness

It must be April. I slept in winter’s arms and woke up in hers. Cold air rushes in to fill the gap her dagger left. At least, there's air. I am waking up in a slush in the street.

Winter they say is defeated. She has retreated North and her foot soldiers melted, now flowing southwards. I am sitting by the bend in the street and talking to dirty water flowing down the drain. Go well, I will follow. Let me expose myself to the sun a little more. Perhaps until all that is water inside me is gone, and salt returned to the sea.

April is the month caught up between the gone and the unarrived. Poor thing. It’s hard to trust days and nights again. It takes time for the bud to arrive. Everything takes time. Everything takes exposure while waiting. Ready or not, everyone leaves.

Passages in Weariness

It is in my hand now, present and ready. Present-at-hand and ready to work. It is a hammer but I know where it’s headed, and that part shouldn’t concern anyone who has plans to live forever. There’s a hand and a hammer anyway, if they fit each other, my trick will work alright.

It is in my hand now. If I can still call my hand mine, then the thing my hand holds should be mine as well. I put the hammer away, yet my hand folds to grab something. Another hand? A bosom? Maybe a hammer? Is my hand always partially outside me? Isn’t it like life itself, always found outside. I would have had a life if I could tell, I who? The one whose life it is, or the one living it?

It is in my hands now. It is something and it seems to be in someone’s hands, but neither the thing in itself, nor the hand or whose hand it must be, can prove anything.

Strange, finding hands, a thing in them and thinking; something has to be said and done about it. What to do with things which come done, like hands, hammers, dicks, and people?

My left hand is gone numb again, so I am holding it in my right hand, completing the circle. People the people, hammer the hammer, and hand the hand.

All things are found when gone. All things shun invisibility when gone and present themselves—at hand. There’s no need for a hand or a hammer at last.

My hand is tired of thinking like a hand. My other hand might follow, then I. Were there a hand, a hammer and an I.

PART I Acknowledgment

Passages in Weariness

Measure years with my knuckles, I tighten them into my fist.  With fingertips I stretch a canvas. It sounds like no big deal, but inside my fist, I catch a six-foot long snake.  Its belly holds all my age- 50 years.

Stretch it and it grows longer, like letters.  Pull too hard and the paper tears;  leave it slack and the note slips.  I hear a slippery note in my ears, it plays on a loop. I first mimic it, then put a finger on it, rub it. It greases itself, sings back, never disappears.

Ending this year on a good salty-note. There’s a whole lot of Derrida in the Banshees. Make sure your Donkey’s out.

A slow glide and fall with the parabola. Kisses the x-axis once, sometimes twice, sometimes not at all. No grading/marking, and do not use Desmos, or you will miss the point of it (FUN). Self-paced, 4–6 hours a week/4weeks. Answers may be singular, multiple, or existentially absent. Indulgence required; calculators will feel neglected. Buckle up.

ਧਰਤ-ਮਾਤਾ ਤੇ ਮੁਢਲਾ ਗਣਿਤ | Draft I

ਓਹ ਮੇਰੇ ਪਾੱਸੇ ਲੰਮੀ ਪਈ ਏ। ਅਸੀਂ ਛੱਤ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਖਦੇ ਬੱਲਿਆਂ ਵੱਲ ਪਏ ਵੇਖਦੇ ਵਾਂ। ਮਸਾਂ 15 ਕੁ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਏ , ਤੇ ਓਹਦੀਆਂ ਦੂਧੀਆਂ ਅਜੇ ਮੇਰੇ ਜੇਡੀਆ ਹੀ ਨ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਕੋਈ ਦੁਧਾਰੂ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਵਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਓਹਦੀਆਂ ਦੁਧੀਆਂ ਬਾਰੇ ਦਸਣਾ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਏ। ਓਦ੍ਹੇ ਘਰ ਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਏ, ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਖੜਕਾ ਕਰਿਆਂ ਕਈ ਵਾਰ ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਲਿ਼ਓ ਨਿਕਲ ਜਾਵੰਦੇ ਨ। ਓਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ਼ੋਂ ਲੰਮੀ ਏ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਹੀ ਪਤਲੀ। ਅਸੀਂ ਛੇੜ ਨਾਲ਼ ਓਹਨੂੰ ਧਰਤਮਾਤਾ ਆਖਦੇ ਵਾਂ।

ਮੈਂ ਇਕ ਘੰਟੇ ਚ 10 ਸਾਲ ਬੁੱਢਾ ਹੋਵੰਦਾ ਵਾਂ। ਧਰਤਮਾਤਾ 15 ਕੁ ਦੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਏ, ਤੇ ਇਕ ਘੰਟੇ ਚ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਘੰਟਾ ਵਧਦੀ ਏ। ਮੈਂ ਪੰਜਾਹ ਸਾੱਲਾਂ ਦਾ ਓਦ੍ਹੇ ਨਾਲ਼ ਪਿਆ ਵਾਂ। ਮੈਂਨੂੰ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਏ, ਅਜਿਹਾ ਓ ਹ ਸੋਚਦੀ ਏ। ਮੈਂ ਵੀ ਸਮਝਦਾ ਵਾਂ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਜਾਵਣ ਦਾ ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਅਖੀਰ ਆਪ ਹੀ ਚੱਪਲ ਪਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਏ, “ਚੱਲ ਮੈਂ ਤੈਂ-ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਵੰਦੀ ਵਾਂ”— ਮੈਂਨੂੰ ਚਾਅ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੰਦਾ ਏ।

ਮੈਂ ਇਹ-ਦੇ ਪਿੰਡ ਚ ਹੀ ਕਿਸੇ ਕਮਰੇ ਜਿਹੇ ਚ ਰਹਿੰਦਾ ਵਾਂ। ਰਸਤੇ ਚ ਤ੍ਰਿਕੋਣਾ ਤਲਾਅ ਆਵੰਦਾ ਏ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਤਲਾਅ ਦੇ ਖੱਬੇ ਬੰਨਿਓ ਲੰਘਦੇ ਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਓਹਨੂੰ ਦਸਦਾ ਵਾਂ, “ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ਼ ਦੂਏ ਬੰਨਿਓ ਗਿਆ ਸਾਂ।” ਓਹ ਹਸਦੀ ਆਖਦੀ  ਏ, “ਅਸੀਂ ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਦੂਏ ਬੰਨਿਓ ਲੰਘੇ ਸਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਤੂੰ ਅੰਝ ਹੀ ਆਖਿਆ ਸਾ।”

-         ਆਹੋ, ਤੇ ਮੈਂ ਤਾਂ ਹੀ  ਏਨਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਵੰਦਾ ਵਾਂ— ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਏ? ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਪਤਾ ਏ— ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਨਾ ਹੋਂਦੇ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਸਾਂ। ਬਿੰਦੂ ਦਾ ਪਤਾ ਏ— ਕੁਝ ਹੋਣਾ, ਪਰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਜਾਣਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਘਰੋਂ ਤੁਰੇ ਹੀ ਨਾ, ਨਾ ਕਿਹੇ-ਥਾਂ ਜਾਵੇ ਨਾ ਕਿਹੋ-ਥਾਵੋਂ ਆਏ। ਲਾਇਨ ਦਾ ਪਤਾ ਏ, ਕੇ ਕਿਸੇ-ਥਾਓ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ਼ ਜਾਵਣ ਲਈ ਤੁਰੋ ਤਾਂ— ਜਾਵਣਾ, ਤੇ ਜੇ ਓਸੇ ਰਸਤੇ ਘਰ ਮੁੜੋ, ਤਾਂ —ਆਵਣਾ। ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਇਹੀ ਗੱਲ ਤੂੰ ਪੁੱਠੀ ਕਹਿਣੀ ਏ, ਕਿਓਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ਼ੋਂ ਪੁੱਠੀ ਏਂ। ਕਿਹੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਹੋਣਾ, ਪੁੱਠੇ ਹੋਣਾ ਹੋਂਦਾ ਏ। ਪਰ ਕੋਈ ਘਰ ਵਾਪਿਸ ਮੁੜਨ ਦੀ ਥਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹੇ ਵੀ ਪੈ ਸਕਦਾ ਏ, ਯਾਨੀ ਨਵੀਂ ਲਕੀਰ `ਤੇ ਵੀ ਤੁਰ ਸਕਦਾ ਏ— ਦੋ ਲਕੀਰਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ਼ ਜੋੜਦਾ ਵਾਂ Two lines with angle between them। ਪਰ ਤ੍ਰਿਕੋਣ?

ਮੰਨ ਲਓ ਇਦ੍ਹਾ base ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਲ਼ੀ ਵਿੱਥ ਏ। ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ separated by space ਕਿਤ-ਥੇ ਵੀ ਜਾਵਣ, ਦੋ ਲਾਕਰਾਂ ਬਣਦੀਆਂ ਨ (ਦੋ ਰਸਤੇ, ਜਿਹੜੇ ਜੁੜ ਵੀ ਸਕਦੈ ਨ, ਨਹੀਂ ਵੀ)। ਮੇਰੀ ਚੀਕ ਓਦੋਂ ਵਜਦੀ ਏ, ਜਦੋਂ ਮੋੜ ਤੇ ਪੁੱਜ ਕੇ ਚਾਣਚਕ ਹੀ ਸਾਰੀ space ਤੇ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ (ਤਲਾਅ) ਮੁੱਕ ਜਾਵੰਦਾ ਏ, ਤੇ ਰਸਤਿਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। Line ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਤੁਰਦੀ ਰਹਵੇ , ਤਾਂ ਹੀ ਮੁਕਦੀ ਏ ਜੇ ਤੁਰਨੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇ। Line ਤਾਂ ਹੋਂਦੀ ਏ, ਪਰ ਮੁੱਕ ਗਈ Line. ਜੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਮੁੜ੍ਹ ਕੇ ਘਰ ਪੁੱਜ ਜਾਵੇ ਤਾਂ Space ਫਸ ਜਵੰਦੀ ਏ, ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਭੇਦ ਭੁਲੇਖਾ ਪੈਵੰਦਾ ਏ। ਇਤ-ਥਾਂ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਦੀ death ਹੋਂਦੀ ਏ, ਉਹਦਾ ਸਮਾਂ ਮੁੱਕ ਜਵੰਦਾ ਏ। ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਰ ਵਾਰ ਯਾਦਾਸ਼ਤ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਫੜ ਲੈਵੰਦਾ ਵਾਂ, ਤੇ ਖੀਵਾ ਹੋਵਿਆ ਤੈਂ-ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਬਹਿ ਜਾਵੰਦਾ ਵਾਂ। ਤ੍ਰਿਕੋਨ, ਰਸਤਾ ਤੇ ਵਿੱਥ— ਅਸਲ ਚ ਸਮਾਂ ਨ।

ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹੇ ਤੁਰਦਾ ਮੁੜ੍ਹ ਘਰ ਪੁੱਜ ਜਾਵਾਂ। ਇਹ ਕਿੰਝ ਕਰ ਸੰਭਵ ਏ? ਤੇ ਇਹ ਕੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ਕਿ ਘਰ ਮੁੜਨ ਦਾ ਇਕ ਹੋਰ ਰਾਹ ਸਾੱਡੇ ਖੱਬੇ ਬੰਨੇ ਵੀ ਹੈ ਵੇ, ਲਭਦਾ ਏ। ਜੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕ ਨਾਲ਼ੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਨੇ ਤਾਂ ਸਮਾਂ confuse ਹੋ ਜਾਵੰਦਾ ਏ। ਤਾਂ ਹੀ ਇਹ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਦੀ ਚੁੰਝ ਚ ਫ਼ਸ ਜਾਵੰਦਾ ਏ ਤੇ ਸਾਰੀ space collapse ਹੋ ਜਾਵੰਦੀ ਏ।

-         ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਦੀ ਭੰਵਾਟਣੀ ਬਹੁੰ ਤੇਜ਼ ਏ, ਤਾਂ ਹੀ ਤੂੰ ਘੰਟਿਆਂ ਚ ਬੁੱਢਾ ਹੋਵੰਦਾ ਵੈਂ। ਮੈਂ ਹੌਲ਼ੀ-ਹੌਲ਼ੀ ਘੁੰਮਦੀ ਵਾਂ, ਮੈਂ-ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਕੋਣਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਨ। Speed ਕਾਰਨ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ blur ਦਿਸਦਾ ਏ।

ਇਕ ਨਿੱਘੀ ਜੱਫੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਮੈਂ-ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਲੋੜ੍ਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਓਕਿ ਮੈਂ ਮੁੜ੍ਹ ਓਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਨਾ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ਼ ਕੁਝ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਦੋ-ਚਾਰ ਘੰਟੇ ਹੈ-ਨ। ਮੈਂ ਓਹ-ਦੇ `ਤੇ ਜੰਮਿਆ ਵਾਂ, ਤਾਂ ਹੀ ਓਹ ਜੁਆਨ ਰਹਿੰਦੀ ਏ। ਤਾਂ ਹੀ ਓਹਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪਤਾ ਏ।

ਦੋ-ਚਾਰ ਘੰਟਿਆਂ ਚ ਮੈਂ ਹੋਣੋ ਹਟ ਜਾਵੰਦਾ ਵਾਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਦੋ ਰਸਤਿਆਂ ਦੇ ਰਹਿਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਵੰਦਾ ਰਿਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਧਰਤਮਾਤਾ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਵੰਦਾ ਵਾਂ। ਬੱਸ ਏਨਾਂ ਕੁ ਯਾਦ ਏ ਕਿ ਅਸੀਂ ਭੁੰਜੇ ਲੰਮੇ ਪਏ ਛੱਤ `ਪਰ ਪਏ ਬਾੱਲਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਸਾਂ।

#37

There no water, only God. Oh God!